شمارهٔ ۷۹۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او هر سحر از شدت عشق و دلتنگی، دلش را می‌سوزاند و آتش در جانش برمی‌افروزد. به معشوق سنگین دلش خطاب می‌کند که پیمان عشق را سست نکند و از او می‌خواهد که با مسکینی مانند او بی‌رحم نباشد. اگر غم معشوق را نبیند، چشمانش را از اشک پر می‌کند. شاعر به راز دلش اشاره می‌کند که هر لحظه فاش می‌شود و در تلاش است تا درب محبوبش را با اشک‌هایش هرگز گرد و غبار نگیرد. در نهایت، او خود را به سلیمان تشبیه می‌کند، که از عشق معشوقش بر تخت و مقام خود لاف می‌زند.