شمارهٔ ۸۱۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس ناکامی و اندوه عمیق خود می‌گوید. او در لحظات ناامیدی و بی‌خوابی، همچون مجروحی بدون مرهم احساس تنهایی می‌کند. در غم دوری معشوق، او از گریه به آسمان و درختان نگاه می‌کند و به یاد می‌افتد که چقدر احساس نزدیکی به او دارد، حتی اگر فاصله‌های زیادی بینشان باشد. شاعر حتی شب‌ها را در انتظار معشوق می‌گذراند و در عین حال از اشک‌هایش می‌گوید که شبیه امواج دریا به‌طور مکرر برمی‌خیزند. در مواجهه با زاهدان، او باید خود را سرکوب کند اما در کنار معشوق احساس آزادگی و زاری می‌کند. به‌طور کلی، شعر بیانگر عواطف عمیق عاشقانه، درد جدایی و longing برای وصال است.