شمارهٔ ۸۲۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر می‌گوید که عشق مانند دریایی بی‌پایان است و در این عشق، می‌توان از زیبایی‌های عشق و پیوند عاشقانه سخن گفت. او به درد و اندوه عاشقی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در غرقاب غم‌ها نیز می‌توان درباره عشق صحبت کرد. همچنین به زیبایی‌ها و دلربایی چشمان محبوب اشاره می‌شود و برای توصیف این زیبایی‌ها تلاش می‌شود، حتی اگر این توصیف برای کسی که گریخته دشوار باشد. شاعر تأکید دارد که در دل شب نیز بلبلان از گل‌ها حکایت می‌کنند و در نهایت، به یأس زاهدان در مواجهه با پیری اشاره دارد و می‌گوید که هنر شاعری با احساسات تازه و زنده کمال می‌یابد.