شمارهٔ ۸۵۳ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل‌تنگی و درد ناشی از جدایی از محبوبش می‌گوید. او احساس تنهایی و بی‌کسی می‌کند و غم محبوبش تنها مونس و همدم اوست. شاعر به یاد لب‌های محبوبش که او را به دنیای خوشی‌ها و خرابات می‌برد، می‌افتد و آرزو دارد اگر نسیمی از آن دیار بوزد، خبری از محبوبش بیاورد. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر درد عشق را نتوان به زبان آورد، چهره‌اش گواهی بر این احساسات خواهد بود. در کل، شعر روایتگر رنج و احساس عمیق عاشقانه است.