شمارهٔ ۸۶۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و اندوهی سخن می‌گوید که هر شب بر چشمانش اشک می‌آورد. او احساس می‌کند که اگر محبوبش ناله‌هایش را بشنود، روحش از غم آزاد خواهد شد. به تصویر کشیدن خیال محبوبش بر روی چشم‌هایش، او را به یاد شیرین و زیبایی می‌اندازد. ابروان محبوبش را به بادهایی تشبیه می‌کند که در نماز او را می‌آزارد. شاعر همچنین از زخم‌های جانکاه خستگان یاد می‌کند و می‌گوید که جز سوره نون، دعایی در محراب نخواهد خواند. او به کمال اهل حکمت و شعر اشاره می‌کند و می‌گوید که شاعران می‌توانند مانند پزشکان شفا بخش باشند.