شمارهٔ ۸۸۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به بیان رازهای درونی خود می‌پردازد و دیگر نمی‌خواهد چیزی را پنهان کند. او فقط به نوشیدن باده مشغول است و معتقد است که دیدن زیبایی‌های دنیا، هرچند همراه با درد و مصیبت باشد، بهتر از نادیدن است. شاعر درویشی را ستایش می‌کند که دل و دین خود را بخشیده و از شاهان می‌خواهد که از او بیاموزند. عشق را هم به صورت ناگهانی و موقتی می‌داند که نیاز به پرورش و زمان دارد. در ادامه، به بی‌حاصلی اوضاع دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که نصیحت‌های دیگران ممکن است شنیده نشود. در نهایت، او از ناله بلبل در صبحگاه خوشنود است و این را نشانه‌ای از کمال می‌داند.