شمارهٔ ۸۹۰ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی گفتگو و چالش میان عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد اگر قصد دشنام دادن دارد، آن را بیان کند و خود را دعاگوی او معرفی می‌کند. او می‌گوید که اگر هر کسی بخواهد به او ناسزا بگوید، در پی جواب نخواهد بود و از معشوق می‌خواهد که دردی را که به او آورده فراموش نکند. همچنین تاکید می‌کند که زندگی بدون حضور معشوق برای او بی‌معناست و به نقل از معشوق می‌گوید که عشق و درد عاشقان در هم گره خورده‌اند. در نهایت شاعر به فانی بودن محبت و جفاهای این جهان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر محبت واقعی نباشد، هیچ نیازی به ثناگویی نیست.