شمارهٔ ۹۴۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و دردهای عاشقانه می‌پردازد. شاعر با بیان مقدمه‌ای از ناملایمات و اشک، ورود به راه عشق را با عزم و اراده اعلام می‌کند. او به عشق الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی صدای او را نمی‌شنود مگر اینکه خود گواهی دهد. عشق به محبوب برای او چنان جذاب است که نمی‌تواند از دیدن او صرف‌نظر کند. اما در عین حال، با توجه به گناهانی که کرده، از دیدن محبوب خود غمگین است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که انتظار او از دیدار محبوبش به مانند شمعی است که در حال ذوب شدن است و در این میان، عشق و انتظار او به خاک و نابودی می‌انجامد.