شمارهٔ ۹۷۳ کمال خجندی
کمال خجندی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای رخت آیت حسن و دهنت لطف خدای
به حدیثی بگشای آن لب و لطفی بنمای
خانه تست دل و دیده ز باران سرشک
اگر این خانه چکد آب در آن خانه در آی
شد ز نظارگیان خانه همسایه خراب
به من با تو که فرمود که بر بام برآی
زاهد شهر بخشکیست ز چوبی کمتر
که چو نعلین نمالیده بروی آن کف پای
گفته بودی که شبی باده خورم با تو بیا
همچو پیمان من و وعده خود دیر میای
روز باران سرشکم مرو از خانه به باغ
که رود پای تو چون سرو فرو در گل و لای
بوستانیست سرای از گل آن روی کمال
به سرای آمدی ای بلبل خوشگو به سرای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق و لطفی که از او می‌طلبد اشاره می‌کند. او از معشوق می‌خواهد تا لبانش را باز کند و زیبایی‌اش را نشان دهد. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و می‌گوید که دل و چشمانش خانه‌ی او هستند که با اشک‌هایش آبیاری می‌شوند. او به خراب شدن حال همسایه‌ها نسبت به نگاه معشوق اشاره می‌کند و زاهدان را به خاطر بی‌احساسی و بی‌تفاوتی‌شان سرزنش می‌کند. شاعر به یاد وعده‌های گذشته‌اش با معشوق می‌افتد و در انتظار اوست. در پایان، او به زیبایی باغ و گل‌ها اشاره می‌کند و معشوق را به عنوان بلبل خوشگو در این سرای زیبا توصیف می‌کند.