شمارهٔ ۹۷۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت صبا (باد صبحگاهی) اشاره می‌کند که با خودش بوی معطر عشق و زیبایی را می‌آورد. او به تحسین زلف محبوب و اثر آن بر دل و جان می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر صبا به زودی برود، باز هم زیبایی‌اش در دل‌ها باقی می‌ماند. شاعر همچنین به شادی و عشق در هر لحظه‌ای که صبا می‌وزد، اشاره کرده و به نوعی از خود می‌پرسد که چه زمانی باید این زیبایی را تحسین کرد. در نهایت، او می‌گوید که هر کس جانی دارد، با شنیدن صدای موسیقی در جشن و شادی به سرور می‌آید و از آن لذت می‌برد.