شمارهٔ ۱۰ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
گل من سبزه زاری کرد پیدا
زمانه نوبهاری کرد پیدا
در این موسم که از تأثیر نوروز
جهان نو روزگاری کرد پیدا
ز کوه ابر سنگ ژاله افتاد
زر گل را، عیاری کرد پیدا
شدم موی و فرو رفتم به رویش
همانم خارخاری کرد پیدا
نهانی خارخاری داشت آن شوخ
به حمدالله که باری کرد پیدا
ببین خسرو، اگر جانت به کار است
که جان را باز کاری کرد پیدا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و تأثیر نوروز می‌پردازد. او به تصویرسازی از طبیعت و تغییرات آن در فصل بهار اشاره می‌کند، جایی که گل‌ها و سبزه‌ها به زندگی بازمی‌گردند و دنیا جانی نو می‌گیرد. همچنین در دل این زیبایی‌ها، شاعر به معشوقه‌اش نیز اشاره می‌کند که زیبایی‌های خاصی دارد و چهره‌اش مانند گل‌ها درخشان است. در نهایت، شاعر به مخاطبش می‌گوید که با دیدن زیبایی‌ها باید به خود آید و زندگی را جدی بگیرد.