شمارهٔ ۱۰۰۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت عشق و دلتنگی خود می‌گوید. او با اضطراب و عشق به وصالی می‌اندیشد که به سختی می‌تواند در انتظار آن بماند. شاعر از غم و اندوهی که بر اثر جدایی تجربه کرده، صحبت می‌کند و به طرف مقابل هشدار می‌دهد که ناز و فریب او را بیش از این مکن، چرا که دل او دیگر توان تحمل این درد را ندارد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر وفا و صداقت در عشق وجود نداشته باشد، دیگر معنایی نخواهد داشت. در نهایت، شاعر اعلام می‌کند که دلی جز برای معشوق خود ندارد و هیچ کس دیگر نمی‌تواند جای او را بگیرد.