شمارهٔ ۹۹۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جاذبه‌ی خاص کسی است که شاعر به آن اشاره دارد. شاعر از اثر عمیق لب و چهره‌ی معشوق می‌گوید، به طوری که زیبایی او باعث می‌شود که دیگر زیبایی‌ها در سایه‌ی او قرار بگیرند. آفتاب با دیدن رنگ لب معشوق، زیبایی سنگ لعل را پنهان می‌کند و ابرها به خاطر رشک از دندان‌های او مرواریدهای خود را پراکنده می‌کنند. شاعر توصیف می‌کند که عشق و زیبایی معشوق چگونه دل و جان او را تحت تأثیر قرار داده و دلتنگی و غم ناشی از دوری او بر زندگی‌اش حاکم است. در نهایت، تصویر معشوق به قدری زیباست که حتی طبیعت نیز به آن غبطه می‌خورد و زمین‌های سرد و خالی به زیر سایه‌ی این عشق درآمده‌اند.