شمارهٔ ۱۰۱۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب را به او بدهد، زیرا بهار و زیبایی گل‌ها در بوستان فرا رسیده است. بلبل از خوشی مست شده و غنچه‌ها از بوسه نسیم شاداب گشته‌اند. با این حال، بین غنچه و گل مشکلاتی وجود دارد که نسیم از میان آن‌ها عبور کرده و آن‌ها را حل کرده است. بلبلان به قدری زیبا می‌خوانند که نرگس‌ها نمی‌توانند چشم بر هم بگذارند. شاعر به زیبایی سرو و گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با وجود سختی‌ها، زیبایی‌ها در حال ظهور هستند. به ماهی که در پس پرده باقی مانده نیز می‌گوید که بیرون بیاید و زیبایی گلستان را ببیند. در نهایت، شاعر به توصیف زیبایی معشوق و پیوند آن با گل‌ها و بلبلان می‌پردازد.