شمارهٔ ۱۰۱۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی صبح و بیداری اشاره می‌کند. صبح که از پس تاریکی می‌آید، با خود نسیمی خوش را به ارمغان می‌آورد. در این بیداری، دیگر نیازی به موسیقی برای شاد کردن حریفان نیست؛ مانند پرنده‌ای که صبح به صدا درمی‌آید. شاعر به عشق و خواب نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشقانی که در خواب غوطه‌ور هستند، با بیدار شدن، چهره یارشان را می‌بینند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که دل انسان تنها با زیبایی‌های ظاهری و چهره معشوقان باز می‌شود، و همچنین عشق می‌تواند به زیبایی‌های طبیعت نیز پیوند بخورد.