شمارهٔ ۱۰۷۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد فراق و غم جدایی سخن می‌گوید و حسرت وصال معشوق را در دل دارد. او بارها به خاطر این دوری رنج کشیده و هرگز نتوانسته به خوشی وصال دست یابد. در بارگاه وصال، از لطف معشوق بی‌بهره‌است و شب‌های تار را با اندوه سر می‌کند. بلبل نیز به خاطر دوری از بوستان جان می‌دهد و خارها گلی به او نمی‌دهند. شاعر امیدش تنها به رحمت و لطف خداوند است و از فرزند خسرو می‌خواهد که روزی به سوی او نظری بیفکند.