شمارهٔ ۱۰۷۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و نورانی بودن چهره معشوق است. شاعر با توصیف چهره او، او را شمعی می‌داند که نورش درخشان‌تر از خورشید است. زیبایی معشوق باعث می‌شود که دیگران از حسد دور شوند و شادابی و جمال او در جهان محسوس است. عشق و غم ناشی از فراق او، دل شاعر را ویران کرده و حتی روح او را از گلستانی نیز دور می‌سازد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در درگاه معشوق همیشه باید حاضر باشد و دوری از او را نمی‌تواند تحمل کند. این شعر بازتابی از عشق عمیق و اشتیاق به وصال است.