شمارهٔ ۱۰۹۸ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای رخت از مه جهان آرای تر
وی لبت از می نشاط افزای تر
تر کنم جان در رهت چون ره روی
کاب می ریزد ازان بالای تر
مانده گشتی ار چه از خون دل ریختن
خوی بریز از عارض زیبای تر
خون خود جویم همی، تا در تو دید
از که؟ زین چشم جگر پالای تر!
مردم چشمم نیاساید ز خواب
زانکه هستش روز تا شب جای تر
در غمت آب از سر خسرو گذشت
گر چش از دریا نگشتی پای تر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های ظاهری و باطنی محبوب سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را در قالب تصویرسازی‌های زیبا بیان می‌کند. عشق او چنان عمیق است که حتی از خون دلش نیز برای دیدن معشوق مایه می‌گذارد. همچنین، او تصریح می‌کند که چشمش از خواب راحتی برخوردار نیست، زیرا همیشه در فکر محبوب است. در نهایت، شاعر به غم و اندوه از دوری معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این احساسات همچنان او را درگیر کرده‌اند.