شمارهٔ ۱۱۰۳ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای دل، ازین خرابه وحشت کرانه گیر
رو بر فراز کنگر عرش آشیانه گیر
هستی به فقر یار و بهانه مکن که نیست
یابی مگر خلاص ز دهر، این بهانه گیر
سنگ گران خود به ترازوی همت آر
هر دو جهان به وزن دو خشخاش دانه گیر
از کیش پاک سهم سعادت ستان و بس
این جانب دو قوس دوگانی نشانه گیر
گیتی فسانه گیر و خیالی که اندروست
آنجا که راستی ست دروغ و فسانه گیر
رخش زمانه نزد تو، خواهی قرار عمر
گر قوتیت هست، عنان زمانه گیر
در عشق خون دل خور و از شوق ناله کن
آن باده را به زمزمه این ترانه گیر
خسرو، ز نام و ننگ جهان به که وارهی
ناداشت کرد و مست شو و شاخشانه گیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دل خود توصیه می‌کند که از وحشت و پریشانی دور شود و بر فراز عرش آسمان آشیانه‌ای بسازد. او می‌گوید که در زندگی به فقر و کمبودها توجه نکن و به دنبال خوشبختی از طریق گذر از موانع باش. همچنین، تأکید می‌کند که اهداف بزرگ و ارزشمند را در زندگی با تلاش و همت به دست بیاوری و از حرص دنیا دوری کنی. شاعر در ادامه به عشق و احساسات اشاره می‌کند و از دلbroken بودن و ناله کردن در عشق سخن می‌گوید. او به سادگی از زندگی و دوری از نام و ننگ دنیا سخن می‌گوید و توصیه می‌کند که باید در این دنیای فانی به زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی توجه کرد.