شمارهٔ ۱۱۱۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق نسبت به معشوق است. شاعر ابراز می‌کند که عشق او هر روز بیشتر می‌شود و او بین شب و روز نمی‌تواند تمایز قائل شود. او از بیهوشی و حالی که دارد می‌گوید و دیوانه‌وار در انتظار روزی است که معشوقه‌اش را ببیند. شاعر در عین حال از درد و جدایی خود و شب‌هایی که بی‌خوابی را سپری می‌کند، سخن می‌گوید و به یادآوری عشق و شوقی که دارد، ادامه می‌دهد. او از مرغ سحر می‌خواهد که او را بیدار کند و به این می‌اندیشد که روزی این عشق چه حال و هوایی برایش خواهد داشت.