شمارهٔ ۱۱۲۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر بخشی از عاشقانه‌های عرفانی، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که معشوق هرگز خواب نمی‌بیند و ستارگان همیشه برای او سجده می‌کنند. همچنین اشاره می‌کند که خنده‌ها و شادی‌های او هرگز به یاد داغ دل عاشقان نمی‌افتد. شاعر در ادامه، از بی‌محابا و شجاعت معشوق در عشق سخن می‌گوید، در حالی که دیگران قدرت تحمل این عشق را ندارند. در نهایت، شاعر بی‌صبرانه از معشوق می‌خواهد که به احساسات او توجه کند، چرا که دل او همچنان در پی عشق و زیبایی‌های معشوق می‌باشد.