شمارهٔ ۱۱۳۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به عشق و درد فراق می‌پردازد. او هنوز به معشوق خود عاشق است و حتی با وجود رنج و ضجری که به خاطر عشقش تحمل می‌کند، امیدوار است. شاعر از طبیب مهربان می‌خواهد که او را تنها نگذارد چون هنوز بیمار عشق است. او به دشمان خود می‌گوید که در آزار او کوشیده‌اند، اما او همچنان دوست‌داشتنی است. شاعر احساس می‌کند که بدون یار زنده است، ولی در واقع جانش رفته و تنها با پندار زندگی می‌کند. دیگران به او می‌گویند که باید ظاهری عادی و متعارف به خود بگیرد، اما او به یاد عشقش نمی‌تواند از آنچه هست دست بردارد.