شمارهٔ ۱۱۵۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شور و شوق عاشقانه خود صحبت می‌کند و به دل‌تنگی‌هایش اشاره می‌کند. او از آتش دلی که به خاطر جدایی از معشوقش شعله‌ور می‌شود، می‌گوید و از بی‌خوابی‌هایش به خاطر خیال روی معشوقش شکایت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که سرنوشتش اجازه وصال به معشوق را نمی‌دهد و در هر لحظه نام او را با نام خود می‌نویسد. همچنین او به فتنه‌هایی که از عشق بر او وزیده می‌شود اشاره می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که خود را پنهان کند تا از درد و ناراحتی‌اش بکاهد. در نهایت، به سختی‌های عشق و دشنام‌هایی که گاهی به خود می‌دهد، اشاره می‌کند.