شمارهٔ ۱۱۵۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربیات خود در میخانه و دیدار با سالکی سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که چگونه سالک در جستجوی یک جرعه می، از دنیا و مافیها بی‌خبر شده و عقلش را از دست داده است. در محیط میخانه، مطربان و نوازندگانی بی‌خود چنگ و بربط را رها کرده‌اند و شمعی لرزان در مجلس روشن است. وقتی شاعر به سمت در میخانه می‌رود، ناگهان سالک او را می‌بیند و او را به نوشیدن می و ترک زهد دعوت می‌کند. در نهایت، سالک او را به ورود به دنیای خرابات و تجربه کردن زندگی توصیه می‌کند و اشاره می‌کند که او توانایی تحمل دردهای زندگی را ندارد و بهتر است که به جای هدر دادن وقتش، از زندگی لذت ببرد.