شمارهٔ ۱۱۶۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد جدایی و هجران می‌گوید. او از غم عشق و احساس تنهایی رنج می‌برد و به یاد عشقش، سینه‌اش را پاره می‌کند. شب‌های خسته‌کننده هجران به او غم می‌دهد و به خاطر این درد، به آشنایانش احتیاجی ندارد جز شمعی که تنها دل‌سوزش است. او در فصل غم و جدایی، به نوروز و روزهای خوب امید ندارد و از بلای عشق، نگران و پریشان است. شاعر در کنج تنهایی‌اش راز دلش را با کسی به جز خود نمی‌گوید. این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی و درد ناشی از عشق و جدایی است.