شمارهٔ ۱۱۶۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن یک شعر عاشقانه است که به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد. شاعر از زلف و موی معشوق صحبت کرده و آن را به باد و نغمه‌های دلنشین تشبیه می‌کند. زیبایی‌های او را با لعل و گنج می‌سنجد و روی او را شبیه آتش توصیف می‌کند که با آب‌هایی خاص پاک شده است. شاعر به چشمه‌ای اشاره می‌کند که نمی‌خواهد به آن نزدیک شود و از فضایی که معشوق در آن است، نمی‌خواهد بیرون برود. در نهایت، شاعر به زیبایی و آتشین بودن روی معشوق اشاره می‌کند و بر اثر عشق او، احساسات و هیجانات را بیان می‌کند.