شمارهٔ ۱۱۷۰ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به شب خوش و فرخنده‌ای اشاره دارد که در آن عشقی را تجربه کرده و در آغوش محبوب خود بوده است. او به احساسات عمیق و سرمستی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که نتوانسته از زیبایی محبوبش سیر شود. دلش خونین است، اما در سکوتی مطلق، اشک می‌ریزد. حتی اگر مخدوش شود یا شراب بنوشد، این عشق و حسی که نسبت به او دارد، او را مست و بی‌خبر از حال خود کرده است. شاعر همچنین به مخاطب هشدار می‌دهد که زیبایی محبوب را نادیده نگیرد و فراوانی محبتی که در دل‌ها وجود دارد را بفروشد. او به ناله‌هایی که از دل برمی‌آید و به حس زیبایی پاسخ می‌دهد، اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که این احساسات و صداها زیبا و دلنشین‌اند.