شمارهٔ ۱۱۹۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و احساسات عاشقانه را به تصویر می‌کشد. شاعر از زلف‌های پریشان و تاثیر آن بر جان و دل خود سخن می‌گوید. هر رشته مو مانند زنجیری هزاران جان دارد که عاشق را به خود می‌کشاند. همچنین، شاعر به تماشای خاکی که از کوی معشوق برمی‌دارد، اشاره می‌کند و عشق و اشتیاقی را که در دل دارد، بیان می‌کند. او همچنین به گفتار معشوق اشاره می‌کند که همچون آبی حیات‌بخش، در دل شاعر نفوذ می‌کند. شاعر حس می‌کند بدون وجود معشوق، زندگی تلخ و بی‌معناست. در نهایت، او به حالت ناپایداری عاشقانه و درد دل خسرو اشاره می‌کند که هرچند گهگاهی هوش دارد، اما از عشق مردم دزدیده شده است و به همین خاطر به درد و رنج دچار است.