شمارهٔ ۱۲۰۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به طلب بخشش از معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا زیبایی‌های خود را به او نشان دهد و غم و درد دل او را پُر کند. او از معشوق می‌خواهد که با یک نگاه یا گره‌ای از مویش، جان او را شاد کند و از سختی‌های زندگی بکاهد. شاعر به تأثیر نگاه معشوق بر دل عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر چشمان او آسیب‌هایی به دیگران بزنند، باز هم او به عشق و زیبایی‌های معشوق نگاه می‌کند و از این رو خواهان بخشش است. در کل، این ابیات بیانگر عشق عمیق و نیاز به محبت و زیبایی است.