شمارهٔ ۱۲۱۹ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ترک سفید روی و سیه چشم و لاله رنگ
مثلت نزاد مادر ایام شوخ و شنگ
زلف تو بر رخ تو هر آنکس که دید گفت
بگرفت ملک چین و حبش پادشاه زنگ
با تیر چشم جادو و ابروی چون کمان
داری قدی کشیده تر از قامت خدنگ
آهو صفت شکار دل عاشقان کند
آن شیرگیر آهوی چشم تو چون پلنگ
در سنگ سیم باشد و این طرفه تر که تو
داری درون سینه سیمین دلی چو سنگ
آب حیاتم از لب و دندان روان شود
گر بوسه ای به بنده دهی زان دهان تنگ
بر نظم خسرو از سر مستی سخن مگیر
کو هست در هوای تو فارغ ز نام و ننگ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر به توصیف ویژگی‌های ظاهری معشوق، از جمله موی سفید و چشمان سیاه او، می‌پردازد و آن را به ظرافت و زیبایی‌هایی همچون لاله و آهو تشبیه می‌کند. معشوقش با چشمان جادویی و ابرویی همچون کمان، قلب عاشقان را شکار می‌کند. اشاره به اینکه او درونی پر از عشق و احساس دارد که شبیه سنگی است در دلش. همچنین، شاعر به تاثیر بوسه او و شادی ناشی از عشق اشاره می‌کند و در نهایت بیان می‌کند که در گرما و شگفتی عشق، از نام و ننگ غفلت می‌کند.