شمارهٔ ۱۲۲۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شوقی عمیق به محبوب است. شاعر از زیبایی و جاذبه‌ی محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش از دست مسلمانان (دوستان یا جامعه) رفته و به زلف محبوبش دل بسته است. او زیبایی محبوب را که خداوند خلق کرده ستایش می‌کند و می‌گوید هیچ چیزی در جهان به زیبایی او نیست. شاعر از درد فراق و سختی جدایی صحبت می‌کند و می‌گوید که دوستانش او را سرزنش می‌کنند، اما آنها از درد عمیق او بی‌خبرند. در پایان، شاعر به دیوانگی‌اش در عشق اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که در این مسیر، هیچ نصیحتی موثر نیست.