شمارهٔ ۱۲۳۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و وفاداری خود می‌گوید. او خود را خاکی می‌داند که به خاطر وفا و عشق به معشوق روی زمین است. رغم داغی که از عشق معشوق به دل دارد، از مردن به خاطر غم او نمی‌رود، اما می‌داند روزی که او را فراموش کند، آن روز را نیز با غم خواهد گذراند. شاعر به طور کلی از فدای جان و دل خود در عشق می‌گوید و در نهایت، به ناامیدی از توصیه‌های دیگران اشاره می‌کند که دل از مهر معشوق ببرند، زیرا او دیگر نه دل دارد و نه دین.