شمارهٔ ۱۲۵۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و درد عاشقانه می‌پردازد. شاعر از شب‌های غم‌انگیز و روایت افسانه عشق یاد می‌کند و به شخصی که عاشق اوست، ابراز ارادت می‌نماید. او احساس می‌کند که در درد و بلا به سر می‌برد و عشقش به مانند خنجری بر دلش فرود می‌آید. شاعر به زیبایی و عطر گلی که از خاکش می‌روید اشاره می‌کند و می‌گوید که این گل و بویش به اهل دل خبر از عشق و زخم‌های عمیق او می‌دهد. او در نهایت به ناامیدی و دردی می‌رسد که حتی با کشتن و به خون آلودگی هم پایانی بر عشقش نمی‌بیند و در جستجوی معنای عزت و پاکی باقی می‌ماند.