شمارهٔ ۱۲۸۲ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خیالت بر دل خود شاه سازم
ز بهرش دیده منزلگاه سازم
همه جانها کنم چاک ار توانم
که از بهر سمندت راه سازم
چو دل خواهم برآرم از زنخدانت
رگ جان رشته آن چاه سازم
چو کافوری نخواهد گشت روزم
که شبهای غمت کوتاه سازم
چو بد خواهیم، صد جان بایدم تا
نکو خواه چو تو بدخواه سازم
چو خسرو را تو خود شادان نخواهی
ضرورت با رخ چون کاه سازم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و ارادت به معشوق است. شاعر به تصویرسازی از آرزوها و خواسته‌های خود می‌پردازد، از جمله اینکه برای شادی و راحتی معشوق خود، حاضر است همه چیز را فدای او کند. او به شدت تحت تأثیر غم و حزن معشوق است و به دنبال راه‌هایی برای کاهش این غم‌ها و ناراحتی‌های اوست. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر معشوق خوشحال نباشد، حتی زیبایی و ارزش‌های دیگر هم برای او بی‌معنا خواهد بود.