شمارهٔ ۱۲۹۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حس عمیق ناامیدی و سوگ شاعر است. او از غم و درد ناشی از فراق معشوق شکایت می‌کند و خود را در وضعیت اسفباری می‌بیند که شبیه به لاله‌ای در خون و سینه‌ای پر از غم است. شاعر به تشبیه‌های گوناگون اشاره می‌کند و می‌گوید که وجودش به خاک کوی معشوق پیوند خورده و حالتی از سوختگی و رنج دارد. او از درد و عذاب خود می‌گوید و این که در این شرایط، حتی اگر کسی بخواهد به او نواله‌ای دهد، آن را نیز به تلخی می‌پذیرد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که غم خود را به او حواله کند، چرا که او خود شایسته این غم است.