شمارهٔ ۱۳۷۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و خوشی‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به سرسبزی و نشاط بهار اشاره می‌کند که او را به سمت دشت‌ها و گل‌های رنگارنگ می‌کشاند. دوستان او نیز در حال خوشی و مستی هستند و باران به آرامی می‌بارد. اما با وجود شادی و وجود مطرب و نوشیدنی، زیبایی‌های سِرو مانند آن دوست معشوق در دسترس نیست. شاعر از صبا می‌خواهد تا آن سرو را بخواند تا بتواند با او به دشت برود و از زیبایی‌هایش لذت ببرد. او همچنین به حالت بیهوشی و شیدایی ناشی از زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و در پایان از تصوری خیالی صحبت می‌کند که بر اساس آن می‌خواهد با دوستش به دل دشت و باغ‌ها برود.