شمارهٔ ۱۳۸۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوقه‌اش صحبت می‌کند. او به زیبایی و نازهای معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر غم و اندوهی را بکشد، آن را به خاطر زیبایی معشوق تحمل می‌کند. شاعر به چهره و زلف معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند با زیبایی او برابر باشد. او همچنین تأکید می‌کند که از شنیدن سخنان تلخ دیگران آزرده نمی‌شود و تنها به عشق و زیبایی معشوق می‌اندیشد. در نهایت، او در احترام و تواضع به خداوند روی می‌آورد.