شمارهٔ ۱۴۰۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حال و هوای شاعر در مورد روزه و نماز اشاره دارد. او می‌خواهد روزه‌اش را بشکند و در هنگام نماز شام، آفتاب به او می‌تابد. شاعر در توصیف قامت زیبای معشوقش می‌گوید که او همیشه در حالت قیام و پایدار است. او تصویری زیبا از عشق خود به معشوق ترسیم می‌کند و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد و روزه را بر عاشقانش تحمیل نکند. شاعر به حالت بی‌قراری خود اشاره کرده و از معشوق می‌طلبد که او را از قید روزه آزاد کند، چرا که لب‌های او پر از شیرینی است. در نهایت، او از معشوق به عنوان خسرو (شاه) خود یاد می‌کند.