شمارهٔ ۱۴۵ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
گرفته در بر اندام تو سیم است
برادر خوانده زلفت نسیم است
از آن زلف سیه بر مشکن آن را
بنا گوش ترا در یتیم است
به رعنایی چنین مخرام، غافل
که از چشم بد اندر راه بیم است
دل من در غمت نیمی نمانده ست
وز این یک غم دل صد کس دو نیم است
ز یاد خنده مردم فریبت
مرا دو دیده پر در یتیم است
به عهد فتنه و آشوب زلفت
کسی کو خوش زید رند حکیم است
کتاب صبر خوانده بنده خسرو
که هر شب مجلس غم را ندیم است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که به او عشق ورزیده شده است. شاعر از زیبایی زلف و بدن محبوب صحبت می‌کند و تأثیر آن بر دل خود را بیان می‌کند. او به حالت اندوه و غم خود نیز اشاره دارد و می‌گوید که این غم باعث شده دلش به شدت آسیب ببیند. در نهایت، شاعر به کتاب صبر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همچنان به خاطر عشقش در حال تحمل مصیبت‌هاست و در مجالس غم، دمی را به خاطر او نمی‌گذارند.