نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۶۵ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

خیز تا باده در پیاله کنیم

گل درون قدح چو لاله کنیم

با می جان فزا و نغمه چنگ

تا به کی خون خوریم وناله کنیم

هر دم از دیده قدح پیمای

باده لعل در پیاله کنیم

با گل و لاله همچو بلبل مست

وصف آن عنبرین کلاله کنیم

شادخواران چو باده پیمایند

دفع غم راست بر حواله کنیم

وز شگرفان چارده ساله

طلب عمر شصت ساله کنیم

وز بخار شراب آتش فام

ورق چهره پر ز ژاله کنیم

همچو خسرو به نام می خواران

ملک دیوان به خون قباله کنیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر دعوت به شادی و نوشیدن شراب می‌کند. او می‌خواهد با دوستانش به جشن و سرور بپردازند و گلی در دل پیاله به مانند لاله بگذارند. شاعر به زیبایی می‌گوید که باید از تلخی‌ها دوری کرد و از لذت‌های زندگی بهره‌برد. همچنین، او اشاره به گذر زمان می‌کند و خواستار زندگی‌ای شاداب و پربار است. در نهایت، شعر به احساسات عاشقانه و نشاط مرتبط با می‌خواری و جشن می‌پردازد.