شمارهٔ ۱۵۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات و دردهای درونی خود سخن می‌گوید. او با اشاره به تیمارهایش، می‌گوید که نه دلش آرام است و نه معشوقی در دست دارد. به ساقی می‌نویسد که دلش گم شده و دردی سخت دارد. او همچنین از آزارهایی که از معشوق می‌بیند سخن می‌گوید و از منظر زیبایی او لذت می‌برد. شاعر خود را مانند پرنده‌ای می‌بیند که در جستجوی محبوبش همیشه در حال پرواز است. شب‌ها به دور کوی معشوق می‌گردد ولی هنوز آرامش نمی‌یابد. در پایان، به غم و دردهایی که از عشق معشوق دارد اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که محبتش را از دست ندهد.