شمارهٔ ۱۵۱۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر وصیت می‌کند که اگر محبوبش صدای او را بشنود، پس از مرگش نشان عشق او را از استخوانش بسازد. او به این نکته اشاره دارد که زبان محبوبش ترکی است و او نمی‌تواند با او به این زبان صحبت کند. شاعر آرزو می‌کند که اگر محبوب در دهانش زبانش را می‌داشت، کارشان آسان‌تر می‌شد. او با همان شکر لب محبوب، عشقش را پرورش داده و از احساساتش می‌گوید که چقدر از سوز عشق در درونش رنج می‌کشد. در انتها، شاعر از محبوب می‌خواهد که لحظه‌ای برایش بنشیند و به وضعیت او رحم کند، که فریاد و نالۀ او به دل محبوب اثر کند.