شمارهٔ ۱۵۱۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف زیبایی‌های یوسف و محبوبش سروده شده است. شاعر به زیبایی‌های ظاهری و باطنی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز دیگری در جهان به پای این زیبایی‌ها نمی‌رسد. او از شباهت زلف محبوب به خورشید، چشمانش به بادام، ابروانش به محراب و بویی که از زلفش می‌آید صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که در این دنیا، هیچ چشمی چنین نیکو، هیچ محرابی این‌چنین زیبا و هیچ بویی به اندازه بوی زلف محبوبش خوشبو نیست. در انتها نیز اشاره می‌کند که حتی عشق او در دفتر شعر، بی‌نظیر است و هیچ چیز به اندازه عشق او ارزش ندارد.