شمارهٔ ۱۵۱۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به فضیلت و شادمانی در ماه رمضان اشاره دارد و به روزه‌داران تبریک می‌گوید. شاعر به حالت خوش و سرخوشی هوشیاران می‌پردازد و از نگرانی محتسب می‌خواهد که مانع شادی آنها نشود. او با اشاره به آتش سوزان و باران، درد و غم را در زندگی بیان می‌کند. در ادامه، شاعر از شوق و اشتیاق روزه‌داران به شربت سخن می‌گوید و به کافری که خون او را می‌خورد، بی‌توجهی می‌کند. در نهایت، دعوتی به نوشیدن شراب و خوشی به وسیله ساقی دارد که در زندگی شادی را به ارمغان می‌آورد.