شمارهٔ ۱۵۲۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و از دیدار او لذت می‌برد. او به باده‌نوشی و تماشای گل و گلزار اشاره می‌کند و از عشق و بوسه‌هایی می‌گوید که بیدار کننده است. شاعر احساس می‌کند که نمی‌تواند از معشوق جدا شود و به عشقش ادامه خواهد داد، حتی اگر بخواهد خونش را به خاطر عشق بریزند، از عشق خود استغفار نخواهد کرد. او تأکید می‌کند که نمی‌تواند از عشقش انکار کند و معتقد است که نباید درباره عشق زیاد سخن گفت.