شمارهٔ ۱۵۲۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و دل‌باختگی شاعر نسبت به زیبایی و جذابیت پسران شهر می‌پردازد. شاعر از بیگانگی خود با خویشانش و غم و اندوهی که زیبایی این جوانان به دلش انداخته، صحبت می‌کند. او همچنین به ناپایداری و بی‌رحمی این معشوقان اشاره می‌کند که دلی او را می‌رنجانند. در نهایت، شاعر از عشقش به این خوبان و ظلمی که به دل و جانش می‌کنند، سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی اگر خونش به خاطر این عشق بریزد، آن را بر نمی‌تابد.