شمارهٔ ۱۵۳۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای عاشقانه و دردهای ناشی از فراق می‌پردازد. او از مستی و زیبایی گلستان صحبت می‌کند و از ناله‌های خود در شب می‌گوید. زیبایی معشوق و غم جدایی‌اش به وضوح در کلام شاعر نمایان است. شاعر با فریاد بلبلان و داغ جدایی خود، از ظلم معشوق و تأثیر آن بر دلش سخن می‌گوید و ناکامی در رسیدن به عشق را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او از معشوقش می‌خواهد نگاهی به او بیندازد تا شاید تسلی برای آلامش باشد.