شمارهٔ ۱۵۵۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقش درخواست می‌کند که به یاد او باشد و از ظلم و بی‌عدالتی پرهیز کند. او به زیبایی و جوانی در دل معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که شکر آن را با یادآوری در زمان غم و اندوه نشان دهد. شاعر از تنهایی و فاصله‌ای که با معشوق دارد گله‌مند است و از او می‌خواهد که اگر به محل وصالش نمی‌آید، حداقل به یاد او باشد و در آلام خود سهیم شود. همچنین به هجران اشاره می‌کند و از مؤذن می‌خواهد که فریادش را برساند. شاعر عشقش را با خاک کوی معشوق گره می‌زند و امیدوار است فرهاد (شخصیتی عاشق از داستان‌های عامیانه) در مکانی در نظر او به یاد آورده شود. در کل، شعر بیانگر درد عشق و longing (خواستن) عمیق شاعر نسبت به معشوقش است.