نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۶ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

به هر بیتی که وصف آن رخانست

چو نیکو بنگری شه بیت آنست

کمر که بسته او هست جانم

مرا جانی ست آن هم در میانست

ندارم در میان تو سخن هیچ

ولی جان را سخن در آن دهانست

به ما گر می کند چشم تو شوخی

که شوخی شیوه های سرخوشانست

به هر مو زلف تو دارد دو صد دل

چه دزدی پر دلی نامهربانست

دلم را برد و جان را کشت چشمت

جهانگیرست و هم صاحب قرانست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به توصیف زیبایی و جذبه ی معشوق پرداخته و نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق شاعر نسبت به اوست. شاعر از زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق صحبت کرده و بیان می‌کند که عشق و دل‌باختگی‌اش به او، به حدی عمیق است که جانش را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین، او به جذابیت چشمان معشوق اشاره کرده و به شوخی‌های چشم او که دل‌ها را به تیر می‌زنند توجه می‌کند. در مجموع، این اشعار به شیفتگی و عشق عمیق شاعر نسبت به معشوقش اشاره دارد.