شمارهٔ ۱۶۳ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بیا ساقی که ایام بهار است
سمن مست است و نرگس در خمار است
مرو مرطوب که ایام نشاط است
بده ساقی تو جامی کش بهار است
سواد بوستان از خط سبزه
چو روی نو خطان گلعذار است
بساط سبزه زان می گسترد باد
که شاه شاخ را هنگام بار است
به پای سرو بین کز لاله و گل
چو دست خوبرویان پر نگار است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از ساقی می‌خواهد که او را به جشن و شادابی بهار دعوت کند. او به زیبایی گل‌ها و طبیعت اشاره می‌کند و به لذت‌های بهاری و شادابی آن تأکید می‌کند. فضا به طور کلی شاداب و سرشار از زندگی است و شاعر با توصیف زیبایی‌های طبیعت، خواهان نوشیدن و لذت بردن از این ایام دل‌انگیز است.